„Czynsz nas pokonał”. Bracia Kamińscy zamykają legendarną pracownię zegarmistrzowską po 33 latach

Kto choć raz wszedł do małej pracowni przy ulicy Józefa, ten jej nie zapomni. Zapach zegarmistrzowskiej oliwy, miarowe tykanie kilkudziesięciu zegarów na ścianie i pan Jan pochylony nad warsztatem, z lupą przy oku. To miejsce wyglądało niemal tak samo przez 33 lata. Od przyszłego miesiąca już go nie będzie.

Wszystko zaczęło się w 1993 roku, gdy Jan Kamiński — wówczas młody zegarmistrz wykształcony jeszcze w krakowskiej szkole rzemiosł — otworzył swój pierwszy zakład. Kilka lat później dołączył do niego brat, Andrzej. „Naprawialiśmy zegarki dziadkom, potem ich dzieciom, a w ostatnich latach wnukom” — wspomina Andrzej. „Niektórzy klienci przychodzą do nas od trzydziestu lat.”

Przez warsztat przewinęły się tysiące czasomierzy — od radzieckich Poljotów, przez peerelowskie budziki, po szwajcarskie mechanizmy odziedziczone po dziadkach, które dla rodzin miały wartość nie do wycenienia. „Ludzie nie przynoszą nam tylko zegarka. Przynoszą pamięć o kimś bliskim” — mówi Jan.

Kazimierz, niegdyś dzielnica rzemieślników i drobnych kupców, w ostatnich latach zmienił się nie do poznania. Miejsce dawnych warsztatów zajęły kawiarnie, hostele i sklepy z pamiątkami. Razem z nimi w górę poszły czynsze. „Właściciel podniósł stawkę tak, że musielibyśmy pracować wyłącznie po to, żeby opłacić lokal” — przyznaje Andrzej. „Dla takiego małego rzemieślnika jak my nie ma tu już miejsca.”

Decyzja nie przyszła łatwo. Bracia przyznają, że odkładali ją miesiącami. „Nie wstydzę się powiedzieć, że płakałem, gdy podpisywaliśmy wypowiedzenie” — mówi Jan. Mimo to w jego głosie nie ma żalu, lecz raczej spokój człowieka, który zrobił wszystko, co mógł.

Zanim na drzwiach zawiśnie tabliczka „Zamknięte”, bracia postanowili rozstać się ze swoją kolekcją. Przez lata zgromadzili zapas zegarków, których nigdy nie wystawili na sprzedaż — nowe, nigdy nienoszone egzemplarze, czekające na swojego właściciela. Teraz wszystkie trafiają do wyprzedaży likwidacyjnej, w cenach, jakich w Krakowie dawno nie widziano. „Niech lepiej cieszą czyjś nadgarstek, niż mają leżeć w szufladzie” — mówi Jan.

Wyprzedaż potrwa tylko do wyczerpania zapasów, a tych — jak podkreślają bracia — zostało już niewiele. Dla wielu krakowian to ostatnia szansa, by mieć w domu kawałek historii miasta. Bo gdy zgaśnie światło w oknie przy ulicy Józefa, pewna epoka skończy się na dobre.